بهاي وطن پرستي

جيمز مردد بود که پيشنهاد را قبول کند. سابقه کاري او در حد سفير کشور کبيرش در مستعمره نبود اما جيمز به وطن پرستي معروف بود.

ناشناس: تو مايه افتخار کشور کبيرت هستي. با قبول اين شغل روزي متوجه خواهي شد که چه خدمتي به کشورت کرده اي. تو براي اين کار انتخاب شده اي چون اعلي حضرت به وطن پرستي تو ايمان دارد.

جيمز: اما خانواده ام چي؟ نگران آنها هستم.

ناشناس: هر اتفاقي براي تو بيافتد خانواده تو مادام العمر تحت حمايت دولت کبير خواهد بود.

جيمز: پس حداقل بگوييد که چه اتفاقي قرار است بيافتد و هزينه اي که بايد براي مملکتم دهم چيست.

ناشناس: نميتوانيم الان بگوييم صبر داشته باش. تو آزمايش خود را پس داده اي مطمئن باش اين مورد را هم به راحتي انجام خواهي داد.

جيمز 1 سال سفير کشور کبيرش در مستعمره بود. تا روزي دوستش به محل زندگي جيمز مي آيد.

ناشناس: جيمز ميخواهم با هم گشتي در خيابان بزنيم (ماشين مخصوص من اماده است)

جيمز: بسيار خوب. بگذار به خانواده ام اطلاع دهم.

ناشناس: عجله نکن از قول من هم به خانواده ات سلام برسون.

در ماشين ناشناس ؛ خيابان؛ ناگهان راه بندان و توقف خودرو:

جيمز: مثل اينکه حيوان مقدس راه را بسته است و طبق اعتقادات مستعمرين بايستي صبر کرد تا حيوان خودش از خيابان عبور کند.

ناشناس: اما جيمز راه حل ساده تري هست برو و حيوان مقدس را با کتک و لگد از وسط خيابان دور کن.

جيمز: اما …

ناشناس: جيمز تو به وفاداري به اعلي حضرت و مملکت کبير معروف هستي.

فرداي آنروز دولت کبير به مقامات محلي بومي اطلاع ميدهد که جيمز به علت توهين به عقايد بايستي توسط مقامات محلي مستعمره محاکمه شود و هر حکمي داده شود دولت کبير آنرا به رسميت ميشناسد.

جيمز خاطرات خود را منتشر ميکند در حاليکه روي ويلچير نشسته است و دو پاي او از زانو قطع شده است. اما جيمز به خود افتخار ميکند زيرا در راستاي منافع کشور کبيرش گام برداشته است.